Psk. Rıdvan İdiz

Psikoloji eğitimimi 2011 yılında Orta Doğu Teknik Üniversitesi’nde tamamladım. Meslek hayatımın ilk yıllarında özel eğitim ve rehabilitasyon alanında çalışırken psikolojik danışmanlık çalışmalarına başladım. Bu çalışmalarımı daha sonraki kamu görevim sırasında da sürdürdüm. 2018 yılında kamu görevimden istifa ederek, yalnızca psikoterapi alanında çalışmaya başladım.

2018–2020 yılları arasında Türkiye İnsan Hakları Vakfında, işkence ve kötü muameleye maruz kalan kişilere yönelik psikolojik destek çalışmaları yürüttüm. Bu dönem, travmatik yaşantıların kişinin kendisiyle, bedeniyle, başkalarıyla ve hayatla kurduğu ilişkiyi ne ölçüde etkileyebildiğini yakından tanıdığım bir çalışma dönemi oldu.

Farklı kurumlarda ve farklı yaşam koşullarından gelen insanlarla çalıştıkça, ruhsal güçlüklerin tek bir nedene indirgenemeyeceği benim için daha belirgin hâle geldi. Kişinin bugün yaşadıkları; geçmiş deneyimleri, kurduğu ilişkiler ve içinde bulunduğu toplumsal ve tarihsel koşullarla birlikte anlam kazanıyordu. Aile içinde kuşaktan kuşağa taşınan duyguların, çatışmaların ve ilişki biçimlerinin kişinin yaşamında nasıl iz bırakabildiğiyle klinik çalışmalarım sırasında da karşılaştım.

2025 yılından bu yana yüz yüze görüşmelerimi Diyarbakır’da sürdürüyorum. Yetişkinlerle bireysel terapi görüşmelerini online olarak da yürütüyorum. Ergenler, yetişkinler, çiftler ve ailelerle çalışıyorum. Psikoterapi çalışmalarımı psikanalitik yönelimle sürdürüyorum. Bunun yanında, doğrudan EMDR talebiyle başvuran ve başvuru konusu bu yönteme uygun olan kişilerle EMDR çalışmaları yürütüyorum. EMDR’yi psikanalitik terapi sürecinin içinde uygulamıyor, bu iki çalışma biçimini birbirinden ayrı tutuyorum.

Psikoterapi çalışmalarım ilerledikçe, insanın ruhsal yaşamının yalnızca bilinçli olarak açıklayabildiklerinden ibaret olmadığı benim için giderek daha belirginleşti. Farkında olunmayan süreçler de kişinin düşüncelerini, seçimlerini, kendisiyle ve hayatla ilişki kurma biçimini etkileyebiliyordu. Psikanalitik yaklaşımın çalışmalarımda merkezî bir yer edinmesinde bu deneyimlerin önemli bir payı oldu.

Psikanalitik terapide yalnızca kişinin anlattıkları üzerinde durulmaz. Rüyalar, çağrışımlar, söze dökülmesi zor yaşantılar, bilinçdışı çatışmalar ve savunmalar, tekrar eden ilişki biçimleri ve terapi ilişkisinde ortaya çıkanlar da çalışmaya dahil olur. Böylece yaşanan güçlükler yalnızca görünen belirtiler üzerinden değil, kişinin hayatındaki yeri ve taşıdığı anlam üzerinden de ele alınabilir. Bu yaklaşım, ruhsal yaşamın farklı yönleri üzerinde birlikte düşünmeye imkân verdiği için çalışma biçimimin temelini oluşturuyor.

Psikanalitik yönelimin çalışmalarımda yerleşmesinde kendi terapi deneyimimin, divanda sürdürdüğüm analiz sürecinin ve aldığım bireysel süpervizyonun da önemli bir yeri oldu. Bunlar, bilinçdışıyla çalışmanın ne anlama geldiğini yalnızca kuramsal düzeyde değil, kendi deneyimim üzerinden de kavramama imkân verdi.

Psikoterapinin sınırlarını gözetmek de çalışma biçimimin bir parçasıdır. Hastane yatışı ve daha kapsamlı psikiyatrik takip gerektiren ağır psikotik tablolarla çalışmıyorum. Böyle durumlarda kişinin ihtiyaçlarına uygun bir kuruma veya uzmana yönlendirilmesini daha doğru buluyorum.

Psikoterapide temel aldığım şey, kişinin yaşadıklarını aceleyle bir açıklamaya bağlamadan, bunların kendi geçmişi ve ilişkileri içindeki yerini birlikte anlamaya çalışmaktır. Her terapi süreci kendine özgü biçimde ilerler; çalışmanın yönü de önceden belirlenmiş cevaplardan çok, süreç içinde ortaya çıkan sorular, kurulan bağlantılar ve kişinin kendisiyle ilgili fark ettikleriyle şekillenir.