Mutsuzluğa Olan Sadakatimiz: Ayrılamadığınız İlişkilerin Dinamikleri - Uzm. Psk. Naciye Tokaç

İlişkide Kalma ve Yalnızlık

Bazen bir ilişki insanı tatmin etmez, ama yine de o ilişkide kalmaya devam ederiz. Sabah uyanırsınız ve içinizdeki o ağırlığı hissedersiniz; bu ağırlığın nereden geldiğini bilirsiniz, aslında içten içe, ama gitmek yine de bir çıkış yolu gibi durmaz. “Neden hala burada, bu noktadayım?” dersiniz. Ama aslında cevabı bilmediğiniz için değil, cevabı bilip de yüzleşmeye cesaret edemediğiniz için.

Çünkü mutsuz bir ilişki, bütün çelişkileriyle birlikte bir tür alışkanlığa dönüşür. İnsan iliklerine kadar hissettiği acıya şaşırmıştır mı, şaşırmaz mı; şaşırtıcı şekilde bağlanır. Belirsizlik gibi büyük ve karanlık bir boşluğa adım atmaktansa, ne olacağını bildiği bir mutsuzlukta kalmayı seçer. William Shakespeare’ın dediği gibi “Bilindik cehennem, bilinmedik cennetten iyidir.”

Bazen ilişkide kalmanın adı sevgi değil umuttur. Değişmeyecek bir şeyin değişeceğine duyulan o küçük, ısrarcı umut… “Belki bu kez farklı olur”, “Biraz daha dayanırsam düzelir” diye düşünür insan. Verdiği emeğin boşa gitmesinden, yanlış seçim yaptığını kabul etmekten kaçar. Bazen bir ilişkiyi değil, verdiği emekleri terk edemez insan.

Ve elbette yalnızlık… İtiraf etmesi zor ama pek çok kişi yalnız kalma ihtimalini, mutsuz olmaktan daha da korkutucu bulur. Yanında birinin olması, iyi biri olmasından daha önemli hale gelir. “Bir daha kimse beni böyle sevmez” düşüncesi, sevildiğinin kanıtı bile yokken tutar insanı. Aslında bırakılması gereken ilişki değil, yalnızlığa dair inandığı yanlışlardır.

Bazı insanlar ise gitmeyi değil, kendilerini değersiz görmeyi öğrenmiştir. İçine işleyen küçüklükten temeli atılan bir ses vardır: “Zaten daha iyisini hak etmiyorum.” Böyle olduğunda kişi, ilişkideki sorunları normalmiş gibi kabul eder. Aslında kötü olan ilişki değildir; kişinin mutlu olabileceğine ve daha iyisini hak ettiğine inanmamasıdır.

Ayrılık ise başlı başına bir acıdır. Bir yas süreci gerektirir. O yüzden insanlar çoğu zaman ilişkiyi değil, ayrılık acısını korkunç bulur. “Şimdi ayrılırsam çok daha kötü hissedeceğim” diye düşünür ve bugünkü acıyı, yarının daha büyük acısından korunmak için kabul eder. Acının ertelenmesi, mutsuzluğun sürmesine neden olur.

Kimi zaman da gitmemek sadece bireyin kendisiyle ilgili değildir. Karşı tarafın üzülmesinden korkar, onu kırmak istemez, kendinden önce başkasını düşünen biri ise ilişkinin bitmesiyle suçluluk hisseder. Sanki ayrılığın sorumluluğunu tek başına kendisi taşıyormuş gibi… Oysa herkes kendi hayatının sorumluluğunu taşır; kimsenin mutsuzluğu senin yükün değildir.

Ve tüm bunların üzerinde bir gerçek daha vardır: Bazen insan mutsuz olduğunu bile tam olarak kabul edemez. Çünkü kabul ettiğinde sorumluluk almak zorunda kalacaktır. Gitmek, konuşmak, yüzleşmek… “Yapamam” dediğin için hissettiklerini görmezden gelirsin. Mutsuzluğu anlamak zordur; ama kabul etmek çok daha zor.

Sonunda insan kendine şu soruyu sormadan hiçbir şey değişmez:
“Bu ilişkide sevgiden mi kalıyorum, karar vermenin getireceği sonuçlardan mı kaçıyorum yoksa korkudan mı?”
Korkudan sürdürülen hiçbir ilişki huzur vermez. Sevginin bittiği yerde acı, acının olduğu yerde inkâr ve alışkanlık vardır. Ama insan kendine dürüst olduğu an, ne yapması gerektiğini içten içe zaten çok iyi bilir.

Psikolog | Psikolog İstanbul | Psikolog Ankara | Psikolog İzmir | Psikolog Bursa | Psikolog Adana